ورزش کردن به تنهایی کافی نیست؛ سه بار تمرین در هفته کافی نیست. چیزی که شما را سالم نگه می دارد فعال بودن در تمام روز است. قرنها نیاکان ما زمان زیادی از وقتشان را به هر سو به دنبال غذا می رفتند. از دوره شکار حیوانات وحشی تا کار کردن در مزارع، تا همین اواخر، کار روزانه معمولی با صرف مقدار زیادی تلاش فیزیکی همراه بوده است.

برای مشاوره در زمینه کاهش سایز دائمی کلیک کنید.

اما در طول قرن گذشته این وضعیت به طور چشمگیری تغییر کرده است. ما به طور متوسط در یک روز معمولی زمان بیشتری را برای نشستن ( ۹/ ۳۰ ساعت) تا خوابیدن صرف می کنیم. بدن انسان برای این وضعیت ساخته نشده و چاقی و دیابتی که این شرایط به دنبال دارد یکی از بزرگ ترین مشکلات عمومی سلامت است. پاییدن رژیم غذایی و ۳۰ دقیقه ورزش در روز نمی تواند ساعتها نشستن را جبران کند. زمانی که در حال رشد بودم، روزهایم پر از فعالیت فیزیکی بود.

بی تحرکی را دشمن خود بدانید

من بیشتر وقتم را با دویدن در گوشه و کنار محله همراه دوستانم، بازی بسکتبال در راه ورودی خانه مان و تمرین برای دیگر ورزشها می گذراندم. وقتی به گذشته نگاه میکنم، تعجبی ندارد که آن قدر سرحال بودم و بی اندازه انرژی داشتم؛ بیشتر ساعت های بیداری من با حرکت کردن سپری میشد. به همین خاطر بود که کار کردن تمام وقت برایم مثل یک بیداری دردناک بود. ناگهان بیشتر روزم در حالت نشسته می گذشت، در بهترین روزها، یک ساعت وقت برای ورزش کردن می گذاشتم و، علاوه بر این، در حدود یک ساعت در محل کار و خانه ام راه می رفتم. با اضافه کردن ۸ ساعت خواب، ۱۴ ساعت از روز باقی می ماند که به صورت نشسته روی صندلی، داخل اتومبیل، یا روی کاناپه می گذشت.

این دقیقا سبک زندگی فعالی که قبل از پشت میزنشینی به آن عادت داشتم نبود. کاهش این بی تحرکی مزمن حتی از دوره های کوتاه ورزش شدید هم اهمیت بیشتری دارد. زمانی که دانشمندان « انستیتوی ملی س لامت» شیوه زندگی و سلامتی ۲۴۰ هزار فرد بزرگسال را به مدت ده سال پیگیری کردند، کشف کردند که ورزش به تنهایی کافی نیست. حتی ۷ ساعت ورزش معتدل تا شدید در هفته برای زنده نگه داشتن انسان کافی نیست. در میان فعال ترین گروه مورد مطالعه که بیش از ۷ ساعت در هفته ورزش می کردند، کسانی که بیشترین ساعات را نشسته بودند ۵۰ درصد بیش از دیگران احتمال مرگ به هر علتی را داشتند. همچنین احتمال وقوع مرگ ناشی از بیماری های قلبی در آنان دوبرابر بود. واضح است که ورزش مفید است، ولی نمی تواند ساعت ها نشستن را جبران کند.

مدت زمانی که ما در حالت نشسته می گذرانیم

به سرعت در حال اضافه شدن است. بگذارید یک محاسبه انجام بدهیم. شما مدتی می نشینید تا اخبار صبح تلویزیون را نگاه کنید و صبحانه بخورید. سپس برای رفتن به سر کار ۳۰ تا ۶۰ دقیقه در ماشین، اتوبوس یا مترو می نشینید و وقتی به محل کار وارد می شوید ۸ تا ۱۰ ساعت روی صندلی محل کارتان می نشینید. سپس در پایان روز کاری، یک بار دیگر باید نشسته به منزل بازگردید. بعد با خانواده به طور نشسته شام می خورید و یکی دو ساعت دیگر تلویزیون می بینید تا وقتی که به رخت خواب بروید. البته، برخلاف این روزهای بی تحرک، حتما زمانهایی هم هست که شما چندین ساعت فعالیت دارید. با این حال، وقتی شما به یک روز معمولی دقت کنید، به راحتی می بینید چگونه دوره های طولانی بی تحرکی روی هم جمع می شوند. چالش اصلی بررسی کردن هر کدام از این موردهاست. ببینید چه طور می توانید کم کم اندکی تحرک به روزتان اضافه کنید یا حداقل هر روز کمتر بنشینید. در یک روز حتما صدها لحظه وجود دارند که طی آن شما می توانید کمی تحرک اضافه را در روند معمولتان جا بدهید.

بیشتر بخوابید تا بیشتر کار انجام دهید

یک ساعت خواب کمتر معادل یک ساعت موفقیت یا لذت بیشتر نیست؛ دقیقا برخلاف این روی می دهد. وقتی یک ساعت خواب را از دست می دهید، این کمبود سرحالی، سبب کاهش بهره وری، سلامت و توان فکر کردن شما می شود. با این حال، هنوز آدم ها خوابشان را قبل از هر چیز دیگری قربانی می کنند. در بعضی از اداره ها و شرکت ها این نشانه افتخار است که برای انجام شدن یک کار تمام شب را بیدار بمانند». سپس درباره این لاف می زنند که شب و قبل از یک جلسه مهم فقط چهار ساعت خوابیده اند تا به همکارانشان نشان دهند چه قدر انسان های سخت کوشی هستند. من هم چند سالی در این دام افتاده بودم تا این که فهمیدم این منطق از هر نظر چه قدر معیوب است.

یکی از تاثیرگذارترین مطالعات درباره کارایی انسان، که به سرپرستی پروفسور ک. اندرس اریکسون انجام شد، روشن کرد که اجراکنندگان نخبه در هر رشته ای باید ده هزار ساعت تمرین برنامه ریزی شده انجام دهند تا به سطوح بالای تسلط در آن رشته دست پیدا کنند. در حالی که این یافته شروع بحث و مناظره در مورد اهمیت استعداد ذاتی در برابر ساعت های بی شمار تمرین را جرقه زد، عنصر دیگری که به همان درجه اهمیت داشت فراموش شد. اگر شما به مطالعه برجسته اریکسون در سال ۱۹۹۳ برگردید، عامل دیگری وجود دارد که به صورت آشکاری بر اوج اجرا و کارایی تأثیر می گذارد: خواب. به طور متوسط، بهترین اجراکنندگان ۸ ساعت و ۳۶ دقیقه خوابیده بودند. در مقایسه، یک آمریکایی به طور متوسط فقط ۶ ساعت و ۵۱ دقیقه در طول شب های هفته می خوابد.

برای مشاوره در زمینه کاهش سایز دائمی کلیک کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

17 − سه =