کیتو – سازگار شدن در چند مرحله باید انجام شود که این مراحل با محدود کردن کربوهیدرات، از ۶۰ گرم و مقدار کافی پروتئین، شروع می شود. طی چند هفته اول’ سرم کیتون تا ۵ دهم میلی مولار می رسد و مغز شروع به گرفتن انرژی از سرم کیتون می کند که نتیجه کم بودن گلوکز در بدن است.

کیتواسیدوز زمانی اتفاق می افتد که فرد دارای دیابت نوع اول و یا مرحله بدخیم دیابت نوع دوم باشد که لوزالمعده کاملا از بین رفته است.

در مرحله بعدی میزان کربوهیدرات باید به زیر ۵۰ گرم در روز برسد که باعث می شود مقدار سرم کیتون در خون بالاتر برود که در نتیجه پایین آمدن هورمون انسولین در بدن است. در مرحله آخر، افراد بالغ، بسته به سن و قد، مصرف کربوهیدرات را بین ۲۰ تا ۲۵گرم می رسانند. افراد بالغی که ۲۰ گرم کربوهیدرات و ۷۵ گرم پروتئین می خورند، به ندرت مصرف سرم کیتون آنها بالاتر از ۳ میلی مولار می رود و فقط این سرم وقتی به ۵ میلی مولار می رسد که مصرف کربوهیدرات یا پروتئین بسیار پایین باشد.

باید توجه داشت که با مصرف پروتئین همیشه مقدار کمی انسولین ترشح می شود؛ همچنین سرم کیتون نیز خودش باعث ترشح مقداری انسولین توسط لوزالمعده می گردد. اما این مقدار کم است و افت و خیز آن باعث ایجاد گرسنگی کاذب نمی شود. ممکن است فرد بعد از کیتو – سازگاری، تا یک هفته، به خصوص صبح ها بعد از بیدار شدن، مقداری احساس سردرد، گیجی و بی حالی کند که به آن آنفولانزای کیتوجنیک می گویند.

معمولا بعد از بلند شدن و صرف صبحانه و یا با مصرف کمی آب و نمک این علائم کاملأ و به سرعت از بین می رود.

كيتوسيز تغذیه ای و تفاوت آن با کیتواسیدوز چیست؟

در رژیم کیتوجنیک تولید کیتون هرگز از ۸ میلی مولار بالاتر نمی رود و این همان کیتوسیز تغذیه ای است. در این وضعیت سرم کیتون در طیفی است که بتواند بدون به هم زدن بالانس اسیدی بدن جایگزین گلوکز شود. دکتر جف ولک توضیح می دهد: «نقطه مقابل وضعیت کیتوسیز تغذیه ای را کیتواسیدوز دیابتی مینامند که یک وضعیت متغیر و خطرناکی است که لوزالمعده قادر نیست هورمون انسولین کافی در جواب سرم کیتون تولید کند.

در این زمان انسولین کافی تولید نمی شود، سرم کیتون به ۱۵ تا ۲۵ میلی مولار می رسد که بسیار بالاتر از مقداری است که در کیتوسیز تغذیه ای تعریف می شود.» جف ولک می گوید: «متأسفانه برای مردم، و حتی متخصصین سلامتی، هنوز تفاوت کیتوسیز با کیتواسیدوز روشن نیست.

دانستن تفاوت بین این دو وضعیت’ کلید سود بردن از وضعیت کیتوسیز تغذیه ای در رژیم کیتوجنیک است.» کیتوسیزیک عکس العمل طبیعی بدن انسان در زمانی ست که مصرف کربوهیدرات ها محدود شود؛ چه با انتخاب خود فرد و یا زمانی که در شرایطی ناخواسته مانند قحطی غذا قرار گرفته است.

تحقیقات بر روی بسیاری افراد در ده سال گذشته نشان داده است که حتی یک نفر با رژیم کم کربوهیدرات به مرحله کیتواسیدوز نرسیده است. دکتر جف ولک می گوید: «کیتوسیز تغذیه ای وضیعت بی خطری ست که به بدن انسان قابلیت می دهد تا با گرسنگی به راحتی کنار بیاید؛ یا بهتر است گفته شود که بدن با سوخت چربی و کیتون سازگار شده و در یک وضعیت ثابت و در تعادل کامل با ارگانهای دیگر قرار بگیرد.

این یک اصل طبیعی است و نشانه هوش بدن است که قادر است در دوره هایی از زندگی که دسترسی به غذا نیست یا کم است، سوخت دیگری برای حیات، تولید و مصرف کند. پس مرحله کیتو – سازگاری یک موقعیت استثنایی برای بدن است، چرا که به سلول ها یک سوخت پایدار می رسد که به طور مدام از سوختن چربی های ذخیره شده بدن تولید می شود و در این رژیم باید از این موقعیت استثنایی نهایت استفاده را کرد.»

چرا در رژیم کیوجنیک کالری شمرده نمی شود؟

همان طور که اشاره شد در رژیم کیتوجنیک کالری شمرده نمی شود، بلکه تعداد خالص کربوهیدرات آنها در هر غذا شمرده می شود. کالری، به لاتین، به معنای گرماست. هر۱ کیلوکالری، با هزار کالری برابر است. افراد لاغراندام حدود ۵۰ تا ۸۰ کیلوگرم آب در بدنشان دارند که باید آن را قبل از شروع ورزش و حرکات استقامتی گرم کنند. در ضمن می دانیم که بیشترین انرژی که بدن می سوزاند به گرما تبدیل می شود.

مثلا اگر فردی ۱۵ دقیقه ورزش کند، گرمایی که تولید می کند تا بدنش را به یک تا دو درجه سانتی گراد بالاتر از حد معمول ۳۷ درجه برساند، حدود ۱۰۰ کالری است. پس با یک ساعت ورزش، بدن حدود ۴۰۰ کالری می سوزاند، و از آن جهت که گرمای بالای ۳۷ درجه، درجه تب است، پس بدن هنگام ورزش کردن این انرژی را از راه های مختلف مانند تعرق، بخار دهان، حرکت نوترون ها و تهویه بدن از دست میدهد.

با این شناخت بهتر می توان متوجه شد که وقتی بدن کیتو – سازگار شده است، در چگونگی سوزاندن انرژی متفاوت عمل می کند، چرا که هر عضوی در بدن یک سوخت متفاوت مصرف می کند و نمی توان قوانین کلی کالری و شمردن آنها را در مورد همه اندام های بدن به کار برد.

مثلا مغز ترکیبی از کیتون و گلوكز، و عضلات چربی می سوزانند. چه در رژیم کیوجنیک و چه در رژیم های سنتی کالری واحدی ست که میزان انرژی ای که وارد بدن می شود را اندازه می گیرد، ولی در رژیم کیتوجنیک این اندازه گیری کارایی ندارد. یک تکه نان ۱۰۰ کالری دارد در حالی که یک قاشق روغن زیتون دارای ۱۵۰ کالری ست؛ پس شمردن کالری در رژیم کی توجنیک بی معناست.

جف ولک می گوید: «معمولا پیش فرض مصرف کالری در رژیم هایی که مصرف کالری را می شمرند، برای یک فرد با اندام و فعالیت متوسط بین ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ کالری تعیین شده است، در حالی که یک فرد با رژیم کیوجنیک ممکن است بیشتر از ۲۵۰۰ کالری غذا مصرف کند، ولی تا ۵۰٪ بیشتر چربی بسوزاند.

علت این است کسی که رژیم سنتی کم کالری دارد، هنوز گلوکز می سوزاند، ولی وقتی بدنش کیتو۔ سازگار باشد، انگار در کرهای دیگر زندگی می کند و قوانین سوخت و ساز برای او کاملا متفاوت می شود.»

اندازه گیری متابولیسم بدن با روش های جدید

از آن جهت که بدن مخلوطی از سوخت ها را می سوزاند، علم جدید برای به دست آوردن میزان متابولیسم بدن از روش اندازه گیری تنفس» به نتایج دقیق تری رسیده است.

قبل از این، برای قرنها، با اندازه گیری حرارت بدن میزان انرژی مصرفی را اندازه می گرفتند. اما این روش فقط کل کیلو کالری سوخته شده را اندازه می گیرد. امروزه معمول ترین روش برای اندازه گیری مصرف انرژی افراد این است که میزان مصرف اکسیژن و تولید گاز دی اکسید کربن را اندازه بگیرند، چون با تنفس و مصرف اکسیژن است که کربوهیدرات ها، چربیها و آمینواسیدها میسوزند و تبدیل به دی اکسید کربن و آب می شوند.

این روش قادر است به دقت میزان انرژی مصرفی فرد را اندازه بگیرد. میزان و نسبت دی اکسید کربن تولیدشده بسته به اینکه چه غذایی از سه دسته بالا را مصرف کرده ایم، متفاوت است.

برای دریافت رژیم تماس بگیرید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

یک × 4 =