تاریخچه رژیم کربوهیدرات | استفاده از چربی و رژیم کم کربوهیدراتReviewed by Mehdi kh on Nov 9Rating: 5.0

مصرف کربوهیدرات پایین آمده باشد تا بالای ۵۰۰ گرم در هفته به طور متوسط از وزن فرد کم می شود که بیشتر آن مستقیم از چربی بدن می آید. دکتر جف ولک می گوید: «این دو نوع متفاوت وزن کم کردن خیلی گیج کننده است.

چون درست است که در ابتدا کسی که کالری می شمارد، حدود ۲ کیلو بیشتر از کسی که رژیم کیتوجنیک دارد، وزن کم می کند، ولی فردی که رژیم کیوجنیک دارد، در هفته سوم یا چهارم، ناگهان هفته ای ۲ کیلو وزنش کم می شود که بیشتر به علت همین تغییرات میزان آب در بدن است که تغییر وزن را غیرقابل پیش بینی می کند.»

برای مشاوره در زمینه لاغری و تناسب اندام با ما متخصصان کلینیک رسپینا تهران تماس بگیرید.

نگاهی به گذشته ریشه های تاریخی استفاده از چربی و رژیم کم کربوهیدرات

انسان اولیه انرژی روزانه خود را از شکار، و نه از کشاورزی، می گرفت. اطلاعات بسیار دقیقی وجود دارد که نشان میدهد شکارچیان اولیه دقیقا میدانستند که چه نوع چربی ای را مصرف کنند تا آنها را از فصل بی غذایی بگذراند.

آنها می دانستند چه نوع چربی ای مفیدتر است و اینکه در چه زمانی باید آنها را ذخیره کرد تا دارای بیشترین مواد مغذی باشند. تمام شواهد تاریخی نشان میدهد که ملت های نقاط مختلف دنیا از شیوه ذخیره بسیار پیشرفته ای استفاده می کردند تا وقتی فصل شکار تمام می شود، بدون غذا نمانند.

از معروف ترین و معمول ترین آنها شیوه ذخیره روغن پمیکان بوده که از تگزاس تا شمال کانادا از آن استفاده می شده است. پمیکان از گوشت گوزن، بوفالو یا گاو وحشی تهیه می شده است. طرز تهیه آن چنین بود که ابتدا گوشت را در آفتاب یا کنار آتش با حرارت کم خشک می کردند. بعد با استفاده از سنگ آن را خرد می کردند تا به شکل پودر درآید.

سپس به آن چربی آب شده اضافه کرده و در پوست حیوانات ریخته و نگهداری می کردند. پمیکان تا چند ماه، به خصوص در فصل سرد، تنها منبع پروتئین و غذای شکارچیان اولیه بوده است.

از هر ۵ پوند گوشت و چربی تازه، ۱ پوند پمیکان به دست می آید و گاه، یک گروه از شکارچیان، با خود نزدیک ۲۰۰ پوند پمیکان حمل می کرده اند و غذای هر فرد در روز ۱ پوند پمیکان بوده است. پمیکانهای آخر تابستان و آخر پاییز چرب تر از فصل های دیگر بوده و مواد مغذی بیشتری داشته است.

آن را سفت تر هم تهیه می کردند تا دیرتر خراب شود. پمیکان های زمستانی که بیشتر از چربی بدن حیوانات شکار شده درست می شد تا از گوشت آن ها، نرم تر بود، و چون نوع چربی آن، چربی اشباع نشده و حساس تر بود، زودتر خراب می شد، و لازم بود برای مدت کوتاه تری نگهداری و مصرف شود.

آشنایی با پمینکا

پمیکانهای تابستانی در تمام نیمه غربی شمال کانادا، در طی قرون هجده و نوزده، استفاده می شده است. این زمانی است که پوست حيوانات توسط شرکت های نورث وست و هادسن بی به شکل استانداردی تجارت می شده است.

پمیکان در این مدت سوخت کسانی بوده است که از رودخانه سنت لورنس و دریاچه بزرگ، در جنوب کانادا، پوست تجارت می کردند و فرصت نداشتند شکار فصلی کنند. شواهد باستان شناسی زیادی نشان میدهد که خیلی قبل از این دوره نیز، سرخپوستان این منطقه پمیکان را با همسایگان خود معامله می کردند و به جای آن پیپ و توتون، پوست سگ آبی، سنگ آتشزنه، پوست قاقم، و حتی صدف دریایی می گرفتند.

به غیراز چربی ماهی های بزرگتری مانند سالمون و ایل، چربی ارزشمند دیگری که در شمال آمریکا بین بومیان بسیار زیاد استفاده می شده، چربی ماهی کوچکی به نام اوولیکان) شمع ماهی) است که فقط یک هفته در طول اقیانوس آرام شمالی در فرودین ماه ظاهر می شود و گرفتن روغن آن قدمت ده هزار ساله دارد.

ماهی های بزرگتری که شکار می شدند، کوسه و شیر دریایی و خوک دریایی بوده اند که لازم بوده برای شکار آنها به دریا رفت و از قایق استفاده کرد که برای همه بومیان امکان نداشته است، اما اوولیکان، سالمون یا ایل برای سال ها و حتی قرنها خودشان سر هر فصل معین به سراغ شکارچیان می رفتند.

شواهد باستان شناسی نشان میدهد که بیشتر از نه هزار سال است که روغن خوردنی اوولیکان در طول اقیانوس آرام شمالی و تا صدها مایل فاصله از آب، در مقیاس بالا، تجارت می شده است که به جای آن پوست سگ آبی، سنگ آتشزنه، مس و گوشت خشک شده گوزن می گرفتند.

اوولیکان دارای ۲۰٪ چربی است و از ۱تن آن ۴۰۰ پوند چربی به دست می آید. مصرف اوولیکان برای تمام طول زمستان بوده است و آن را در جعبه های چوبی درخت محلی سدار برای فصل سرما ذخیره می کردند.

علت اینکه از میان تمام ماهی های دیگر از چربی این ماهی بیشتر استفاده میشده، این بوده که ماهی اوولیکان چربی نیمه اشباع شده بسیار کمی دارد و مانند روغن زیتون بیشتر اسیدهای چرب آن چربی اشباع نشده است.

درعین حال چون دارای مقدار کمی چربی اشباع شده است و در دمای معمولی اتاق حالت نیمه جامد داشته است، می توانستند آن را به راحتی در جعبه های چوب سدار بسته بندی و نگهداری کنند.

باز سؤال پیش می آید که چرا به جای گرفتن روغن ماهی های بزرگتر، روغن ماهی کوچک ارولیکان را تجارت و استفاده می کردند.

جواب این است که روغن اوولیکان مثل روغن زیتون تا سال ها ترشیده نمی شود و بوی هم نمی گیرد، ولی روغن ماهی های بزرگ مولکول دو زنجیره ای دارند و زودتر با مولکول اکسیژن مخلوط شده و میترشند و خواص غذایی خود را از دست می دهند، مگر آنکه در جای خیلی سرد نگهداری شوند.

برای مشاوره در زمینه لاغری و تناسب اندام با کلینیک رسپینا تهران تماس بگیرید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

3 + 6 =