مرتب ورزش می کنید، اما هنوز اضافه وزن دارید؟Reviewed by Mehdi kh on Jun 4Rating: 5.0

در این مقاله، شرایط و مقدمات استفاده از ورزش به عنوان یک ابزار برای به حداکثر رساندن تاثیرات چربی سوزی گفته خواهد شد. همچنین رویکردی جدید برای بیشتر سوزاندن چربی در طول ورزش متناسب با نوع بدن خود را کشف خواهید کرد؛ همچنین خواهید آموخت که چرا و چگونه اشتباه ورزش کردن می تواند روند کاهش وزن شما را مختل کند.

برای رهایی از مشکلات چاقی با ما تماس بگیرید .

می توان ورزش ها را در دو نوع اصلی دسته بندی کرد

(۱) کم شدت، ورزش استقامتی با ضربان قلب پایین که هوازی نامیده می شود؛

(۲) پرشدت، ورزش مقاومتی با ضربان قلب بالا، که بی هوازی نامیده می شود. از آنجاییکه در بدن های نوع آدرنال، غدد آدرنال بیش از حد کار کرده اند، باید ورزشی را انتخاب کنیم که کمترین استرس را بر بدن وارد می کند. بنابراین تمرینات هوازی بهترین انتخاب برای این بدن است.

تحریک بیش از اندازه آدرنال ها می تواند هورمون استرسکورتیزول را فعال کند و حتما به یاد دارید که کورتیزول می تواند شما را چاق و چاق تر کند. ورزش شدید بر روی بدن نوع آدرنال اثر معکوس داشته و روند جوان سازی و ترمیم بدن را متوقف می کند. در برخی موارد، حتی ممکن است فرد با انجام ورزش شدید، وزن زیاد کند؟ بعضا افرادی که شکم بزرگی دارند، فکر می کنند با انجام بیشتر حرکات شکم، چربی بیشتری می توانند آب کنند؛ اما این روش کارساز نیست. اساسا کم کاری یا تنبلی عضلات شکمی منشا تجمع چربی نیست بلکه تجمع این چربیها ناشی از نحوه عملکرد هورمون کورتیزول میباشد.

بدن های تخمدانی

گرفتار سلولیت پایین تنه هستند و نیاز به ترکیب ورزش های استقامتی و مقاومتی دارند. از سوی دیگر، بدن های تیروئیدی و کبدی، به ورزش های بی هوازی (شدید) پاسخ بهتری می دهند. اما اگر احساس می کنید به قدر کافی انرژی ندارید، توصیه میکنم ورزش را شروع نکنید. اجازه دهید پس از آنکه برنامه های تغذیه ای انرژی شما را بازیابی کردند، ورزش را به برنامه روزانه تان اضافه کنید. از سوی دیگر، بدن ورزشکاران در طول تمرین، در وضعیتی کاملا متفاوت قرار می گیرد و ممکن است بخواهند هر دو ورزش هوازی و بی هوازی را همزمان انجام دهند. برای بسیاری افراد در سنین جوانی و آنهایی که هنوز سیستم کامل سوخت و سازشان از تعادل خارج نشده است، کاهش وزن با استفاده از هر دو روش آسان تر خواهد بود.

ورزش چربی را نمی سوزاند! بلکه هورمون های چربی سوز را تحریک می کند تا وظیفه خود را به درستی انجام دهند. ورزش یکی از چند محرک هورمون های چربی سوز است و شامل یک سری حرکات طراحی شده خاص برای وارد کردن فشار و فعالیت عضلات می شود که این موجب سازگاری و ساخت تارهای عضلانی جدید می شود؛ پس به یاد داشته باشید که با انجام ورزش تنها کالری سوزی انجام نمیدهید. با توجه به این تعریف، برای شروع و ادامه ورزش شما باید به مرور فشار بیشتری به عضلات خود وارد کنید. البته این نیاز به زمان دارد و کار راحتی نیست. یک بدن سالم، به سرعت با فشار ورزش سازگار می شود و توانایی خود را برای مقابله با فشار افزایش می دهد. به همین دلیل است که باید به تدریج سطح دشواری ورزش را بالا ببرید و فشار بیشتری اضافه کنید تا روند چربی سوزی ادامه پیدا کند.

این فشارهای فیزیکی، هورمون هایی را فعال می سازد که بافت های بدن را بازسازی کرده و آنها را قادر می سازد تا با فشار جدید سازگاری پیدا کنند. این سازگاری مستلزم ایجاد تغییراتی در ساختار سلولها می باشد؛ آنزیم های جدید، مویرگهای جدید، میتوکندری جدید و فیبرهای عضلانی بزرگتر ؛ بعد از مدتی، بدن به ورزش های فعلی عادت می کند تا نرخ هزینه خود را کاهش دهد. برای اینکه بدن مجبور به چربی سوزی شود، باید شدت و حجم تمرین خود را بیشتر کنید. اصول اساسی ورزش و هورمونها در کنار در راه اساسی، متغیرهای بسیاری وجود دارد که تعیین کننده ورزش مناسب برای هر فرد می باشد. شما می توانید شدت را پایین نگه داشته و مدت طولانی تری ورزش کنید؛ همچنین میتوانید شدت را بالا ببرید و مدت ورزش را کوتاه کنید. هر شکل از فعالیت، تاثیر متفاوتی بر بدن می گذارد. از نظر هورمونی، برای ایجاد حداکثر چربی سوزی بهتر است با شدت بالا و در مدت کوتاه، با استراحت زیاد در میان آن ورزش کنید. این روش موجب می شود تا بدن هورمون رشد و گلوکاگون آزاد کند که هر دو از هورمون های چربی سوز هستند.

ورزش شدید، باعث چالش بیشتر برای بدن می شود.

بنابراین شما با انجام چنین ورزشهایی، در واقع بدن را به منظور تحریک این هورمونها برای تعمیر و رشد بافت عضلات، تخریب می کنید. توجه داشته باشید که هورمون های چربی سوز کار خود را بعد از ورزش و نه در طول ورزش انجام می دهند. اما مشکل اصلی اینجاست! اگر غدد آدرنال فردی که تحت فشار قرار می گیرد آسیب جدی دیده باشد، ورزش شدید می تواند بدنش را نابود کرده و باعث آسیب بیشتر شود. این اتفاق در مقایسه با تاثیرات هورمون رشد که بافت عضلات را می سازد، و به دلیل اقدامات مخرب هورمون کورتیزول که بافت های عضلانی را پاره می کند، می افتد. بنابراین، تنها گزینه موجود برای بدنهای آدرنالی (حداقل برای شروع)، انجام ورزش با شدت پایین و برای مدت طولانی تر است. این روش استرس کمتری به بدن وارد کرده و ضمنا بدن مدت بیشتری برای بازسازی و احیا بافتهای تخریب شده نیاز نخواهد داشت. شما تنها پس از ۲۰ تا ۳۰ دقیقه، مقدار کمی چربی سوزی را تحریک کرده اید.

بیشتر مردم حتی می توانند این کار را روزانه انجام دهند. با این حال، من توصیه می کنم یک روز در میان این کار را انجام داده و به تدریج و به صورت روزانه آن را افزایش دهید. این نوع ورزش، یک راه عالی برای مقابله با تحميل استرس شدید به بدن است . به طور کلی سطح استرس توسط آدرنال ها تنظیم می شود. احتمالا باید درباره اصطلاح «فرار یا قرار» شنیده باشید. خب، این روش آدرنال ها برای مبارزه با استرس است. هورمون اصلی که در اینجا تحریک می شود، آدرنالین است؛ این هورمون مقدار زیادی از قند ذخیره را برای تأمین سریع انرژی آزاد می کند؛ چون روند سوختن چربی خیلی آهسته اتفاق می افتد و بدن وقت ندارد چربی بسوزاند، از این کار منصرف می شود. وقتی وارد این برنامه می شوید، هر چه آدرنال ضعیف تری داشته باشید، کمتر تمایل خواهید داشت استرس را تجربه کنید.

بدین ترتیب، ورزش نوع شدید (hard – core intense type) تنها غدد آدرنال را تحریک می کند تا قند بیشتری آزاد کنند؛ نه چربی. ورزش آرام از نوع استقامتی ملایم، این استرس را تسهیل کرده و به بدن اجازه می دهد با مرور زمان چربی بیشتر و قند کمتری بسوزاند. هدف ما انجام ورزش مناسب است تا چربی سوزی را تحریک کرده و از تشدید بیش از حد استرس و در نتیجه سوختن قند به جای چربی جلوگیری کنیم. بر اساس آدرنال دارند باید ورزش را با شدت پایین شروع کرده و سپس به تدریج به آن شدت بیشتر ببخشند. کالری ها و توده عضلانی کالری واحد سنجش میزان انرژی موجود در مواد غذایی است. یک ایده محبوب و متداول در مورد رابطه کالری ها و ورزش وجود دارد: هر چه بدن توده عضلانی بیشتری بسازد (از طریق ورزش بی هوازی)، کالری بیشتری خواهد سوزاند.

برای رهایی از مشکلات چاقی با ما تماس بگیرید .

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

16 − چهار =