مطالعات بنیادی رژیم | رژیم چیست |هورمون رشد و رژیمReviewed by Mehdi kh on Dec 16Rating: 5.0

بیشتر مطالعات طولانی اولیه درباره موضوع رژیم روی پستاندارانی مثل موش و انواع آن انجام شده است. این مطالعات، ما را از نحوه عملکرد مولکولی بدنمان که مبنای رژیم را تشکیل میدهد نیز مطلع می سازد. در مطالعه ای که سال ۱۹۴۵ روی تعدادی موش انجام شد، آنها را به چند دسته تقسیم کردند.

برای مشاوره در زمینه لاغری و تناسب اندام با متخصصان کلینیک رسپینا تماس بگیرید.

رژیم و عمر طولانی

 بعضی را چهار روز یک بار، برخی را هر سه روز و همین طور هر دو روز یک بار غذا دادند. در مقایسه با گروه کنترل آزمایش، این موش ها از عمر طولانی تری برخوردار شدند، آن هایی که رژیم طولانی تری داشتند، عمر طولانی تری هم کردند و نکته قابل توجهی که دریافتند این بود که برعکس موشهایی که رژیم با کالری کمتر به آنها داده شده بود، موش هایی که در رژیم بودند از نظر فیزیکی دچار کمبود نشدند. از آن زمان تا کنون مطالعات بسیاری به خصوص روی جوندگان انجام شده که ارزش بالای رژیم را ثابت می کند.

ولی چرا گرفتن رژیم آن قدر کمک می کند؟ مکانیزم آن چیست؟

والتر خیلی علاقه داشت که من موش هایی را که خود او دستکاری ژنتیکی رویشان انجام داده بود و به نام Dwarf یا Laron mice نامیده می شدند، ببینم. این موش ها اگر چه کوچک اند، ولی رکورد طول عمر را در میان پستانداران دارند. به عبارت دیگر، این موش ها به نحو خارق العاده ای عمر طولانی می کنند. موش، به طور معمول، عمر طولانی ندارد، شاید دو سال؛ موش های لرون  دو برابر و شاید اگر این رژیم همراه با مصرف غذای کم کالری هم باشد، بیشتر از چهار سال زنده بمانند.

 اگر در مورد انسان بخواهیم برآورد کنیم،

 شاید تا ۱۷۰ سال هم با این روش بتواند زنده بماند. نکته جالب در مورد موش های لرون، تنها عمر طولانی آنها نیست، بلکه سلامتی ای است که در طول عمر دراز خود از آن بهره مند می شوند. کاملا روشن است که در معرض دیابت و سرطان قرار نمی گیرند و اغلب، به علل طبیعی می میرند. والتر می گوید در کالبدشکافی معمولا دلیلی برای مرگ آنها پیدا نمی شود.

 فقط به نظر می رسد به سادگی افتاده و می میرند! این موش ها، به این علت بسیار کوچک و با عمر طولانی هستند که از نظر ژنتیکی، طوری طراحی شده اند که بدنشان به هورمونی به نام 1-IGF(عامل رشد شبه انسولین) جواب نمی دهد. همان طور که از اسم آن پیداست، این عامل، تقریبا روی کلیه سلول های بدن شما تأثیر افزایش رشد را دارد.

وقتی که در حال رشد هستید، یعنی در کودکی و جوانی، به اندازه مناسبی از این هورمون و دیگر فاکتورهای رشد نیاز دارید، ولی در مراحل بعدی زندگی، به تسریع پیری و سرطان می انجامد. والتر، این موضوع را این گونه توضیح می دهد. مثل آن است که هنگام رانندگی، مرتبا پایتان را روی گاز گذاشته و به طور دائم آن را در حال حرکت نگاه دارید.

مجسم کنید به جای آن که گاه گاه اتومبیل خود را برای تعویض قطعات به تعمیرگاه ببرید، همین طور آن را برانید و برانید و برانید! معلوم است که اتومبیل تان از کار می افتد! والتر، به دنبال تمرکز بر روی راه کاری است که بتوانید هرقدر می خواهید و به هرسرعت برانید، ولی از زندگی لذت ببرید. به اعتقاد او پاسخ، رژیم گرفتن است، زیرا یکی از اثرات رژیم کاهش تولید 1-IGF در بدن شماست. نقش مهم 1-IGF، نه تنها در جوندگان، بلکه در انسان هم ثابت شده است.

تحقیقات بنیادی والتر

 والتر، مطالعه ای روی اهالی دهکده ای در ” اكوادر” انجام داد که به نوعی کمبود ژنتیکی با عنوان سندرم لرون مبتلا هستند. این اشکال ژنتیکی در تعدادی کمتر از ۳۵۰ نفر در جهان وجود دارد. این افراد، دچار سندرمی هستند که بدن آنها نمی تواند نسبت به 1-IGF واکنش نشان دهد.

نوعی تحول یا جهش در گیرنده های هورمون رشد وجود دارد که موجب نقصی می گردد که شباهت زیادی به نقص موجود در موش لرون دارد. اهالی این دهکده معمولا کوتاه قامت هستند، در حدود ۱۲۰ سانتی متر. آنچه در مورد آنها بسیار تعجب آور است این است که مانند موش های لرون، آنها نیز دچار بیماری هایی مثل دیابت و سرطان نمی شوند. در واقع، به گفته لرون، پس از مدت طولانی بررسی، حتی یک مورد هم دیده نشده که اهالی مبتلا به این سندرم از سرطان بمیرند. در حالی که اقوام آنها که سندرم ترون ندارند، مثل هر فرد دیگر ممکن است دچار سرطان شوند.

 با کمال تأسف برای کسانی که امیدوارند 1-IGF راز طول عمر باشد، افراد مبتلا به این سندرم بر خلاف موش ها، عمر طولانی غیرعادی ندارند. مسلما عمر آنها طولانی است ولی نه به شکل اعجاب آور. عقیده والتر اینست که آنها بیشتر به لذت بردن از زندگی می اندیشند تا طول آن! سیگار می کشند و غذاهای پر کالری می خورند و به من نگاه می کنند و می گویند «اشکالی ندارد من در امانم!» والترعقیده دارد که تئوری آنها اینست که بهتر است آن طور که می خواهند و لذت می برند زندگی کنند و در ۸۵ سالگی هم بمیرند تا آن که در حال ملاحظه همیشگی باشند و ۱۰۰ سال عمر کنند! والتر، دلش می خواهد برخی از آنها را راضی می کرد تا از یک رژیم سالم پیروی کرده و ببینند چه پیش می آید، ولی خوب می داند که عمرش آن قدر نخواهد بود تا نتیجه را ببیند!

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

چهار × 4 =