این حساسیت آنها بیشتر شده بود. روی هم رفته همه گروه ها وزن کم کرده بودند، ولی به طور ویژه زنانی که مقاومت به انسولین داشتند و رژیم کم کربوهیدرات داشتند، نه تنها حدود ۴ برابر بیشتر وزن کم کرده بودند، بلکه مقاومت به انسولین آنها بهبود قابل توجهی حاصل کرده بود.»

برای مشاوره در زمینه لاغری با متخصصان ما تماس بگیرید.

سؤال این است که چرا پزشکان هنوز می گویند رژیم پرچرب باعث بیماری مقاومت انسولینی می شود؟

در جواب به دو نکته اصلی می توان اشاره کرد. اول روشن کردن منظور آنها از «پرچرب»، و دوم رعایت مدت زمانی که لازم است تا بدن کیتو – سازگار شود. جف ولک می گوید: «توضیح نکته اول خیلی وسیع است، ولی به طور کلی رژیمی که ۳۵ آن از چربی باشد، به رژیم «پرچرب» شناخته شده است.

کسانی که این اعداد را می دهند، توجه نمی کنند که بدن می تواند کربوهیدرات کمتری استفاده کند و آسیبی نبیند. حدود ۸۰ سال است که می دانیم مصرف نکردن کربوهیدرات نه تنها امکان دارد، بلکه بی خطر است.» و ادامه می دهد: «اکنون با آزمایش هایی که انجام شده، می دانیم که اگر میزان مصرف چربی روزانه بالای ۶۰ برود، که نشانه آن است که ۲۰ کربوهیدرات و ۲۰۷ پروتئین بوده است، مقاومت به انسولین رو به بهبودی می رود.» از مطالعات دیگر تحقیق دکتر گاردنر روی بیماران دیابتی نوع دوم بود.

بعد از فقط دو هفته تقلیل کربوهیدرات مصرفی به ۲۰ گرم مقاومت به انسولین بیماران افت چشمگیر داشت. نکته دوم مدت زمانی است که این رژیم گرفته می شود. بارها اشاره شد که برای ورود به وضعیت کیتو – سازگاری یک تا دو هفته، و در تعداد کمی تا سه هفته زمان لازم است تا بدن با مصرف کم کربوهیدرات سازگار شود. پس اگر تحقیقی را خواندید که سه روزیا یک هفته طول کشیده است، آن تحقیق را در نظر نگیرید.

فقط بعد از دو هفته است که بدن آزمایش شونده آماده می شود و با ادامه رژیم عکس العمل های درست را از خود نشان می دهد و بررسی کنید میزان کربوهیدراتی که در آن تحقیق به موضوع مورد آزمایش داده شده، چقدر است. و اگر شنیدید کسی رژیم پرچرب دارد، متوجه باشید که این یک رژیم با مصرف چربی بالا نیست، بلکه نسبتها را در نظر می گیرد.

جف ولک تأکید می کند:

«رژیم کم کربوهیدرات وضعیت بیماری مقاومت به انسولین را بهتر و بهتر می کند تا جایی که فرد بهبود می یابد. ولی اگر از یک دکتر متخصص بپرسید چربی با مقاومت انسولینی چه می کند، می گوید آن را بدتر می کند، حتی اگر برایش صدها مورد آزمایش شده مدرک بیاورید. چون چنین در دانشگاه به آنها آموزش داده شده است، و احتمالا نظرش عوض نمی شود. اگر به این دسته از پزشکان بگویید مصرف چربی باعث بهبود مقاومت انسولینی می شود، ممکن است فکر کنند که می خواهید آنها را با دادن اطلاعات غلط فریب دهید.»

آیا این درست است که اگر دانشمندان در حال سعی و تلاش برای شناخت بدن انسان نباشند، علم هرگز پیشرفت نخواهد کرد. اگر ذهن ما باز نباشد که ایده های قدیم را دوباره آزمایش کنیم و ایده های جدید را بپذیریم و به طور صحیح از آنها نتیجه گیری کنیم، چگونه انتظار داریم که وضعیت سلامت رو به وخامت انسان ها بهبود یابد.

نقش رژيم کيتوجنیک در بهبود بیماری دیابت چیست؟

مقاومت به انسولین به علت سندروم متابولیک است و مرحله بعدی آن ابتلا به قند خون نوع دوم خواهد بود. حدود دو قرن پیش بود که بیماری دیابت خون به عنوان یک بیماری به رسمیت شناخته شد و تشخیص آن از طریق اندازه گیری مقدار قند در ادرار انجام شد. زمانی قند در ادرار بالا می رود که مقدار آن در خون بسیار زیاد باشد؛ چون کلیه ها نمی توانند همه گلوکز را فیلتر کنند، آن را باز می گردانند و قند وارد ادرار می شود.

بعدها پزشکان شروع به اندازه گیری میزان قند در خون کردند که با این روش می توانستند این بیماری را زودتر تشخیص دهند. در بیماری دیابت نوع اول بدن قادر نیست انسولین بسازد، ولی در بیماری دیابت نوع دوم بدن می تواند انسولین بسازد، اما سلول ها تمایل دارند آن را نادیده بگیرند و در اصل انسولین کاری انجام نمی دهد. کبد و عضلات افراد بالغ می توانند حدود ۱۰۰۰ تا ۲۰۰۰ کالری گلیکوژن در خود ذخیره کنند.

این بستگی به بزرگی عضلات و مقدار فعالیت یا ورزش فرد دارد؛ کسی که همیشه ورزش می کند، توانایی ذخیره بیشتر گلیکوژن را دارد. اگر کسی بیماری مقاومت به انسولین دارد یعنی میزان سنتز گلیکوژن بدنش با خوردن کربوهیدرات به شکل قابل توجهی ناقص شده است. وقتی برای اولین بارها در مورد انسولین نوشته شد، پزشکان را کم کم متوجه نکاتی کرد که با کمک آن ها توانستند به تدریج واکنش متغیرهای انسولین در بدن را ارزیابی کنند.

اولین اندازه گیری پلاسمای انسولین توسط دو پزشک زن به نام های روزالین یالو و سولومون برسن در سال ۱۹۶۰ بیرون آمد. این دو پزشک توانستند دو نوع قند خون را از هم تفکیک کنند و به خاطر این کشف در ۱۹۷۷ نوبل گرفتند.امروز پزشکان می دانند که بیماری دیابت در اصل یک جور حالت دفاعی برای بدن است. در ابتدا یک اسید چرب به نام پالمیتولئیک در لیپید خون بالا می رود که نشانه بالا بودن میزان ساخت چربی از خوردن کربوهیدرات است.

سپس مجموعه ای از فاکتورها در کنار هم منجر به ایجاد التهاب می شود. این چیزی است که از آن به عنوان «دفاع بدن» نام برده می شود. به عبارتی التهاب مخلوطی از عملکردهای بدن است که سعی می کند در برابر یک حمله خارجی، یعنی کربوهیدرات، از خود دفاع کند. چرا که اولین فاکتوری که سرم انسولین را تحریک می کند، کربوهیدرات است، می توان این نتیجه را گرفت که کربوهیدرات مصرفی باعث التهاب و بالا رفتن انسولین در خون می شود و هردوی آنها باعث مقاومت به انسولین می شوند.

دکتر جف ولک می گوید:

«از میان دو نوع بیماری دیابت، نوع اول، آنکه لوزالمعده را در تولید انسولین از کار می اندازد، از همه خطرناک تر است. بیماران نیاز به تزریق انسولین دارند که هم میزان گلوکز خون و هم میزان چربی رهاشده توسط سلول های چربی را تنظیم کند.

وقتی سلول های چربی اسیدهای چرب را با سرعت زیاد رها می کنند، تولید کیتون از تعادل خارج می شود، اسیدی می شود و این راه به «کیتواسیدوز دیابتی» ختم می شود. کیتواسیدوز مرحله ای است که بیماری پیشرفت کرده و لوزالمعده دیگر نمی تواند همان مقدار کم انسولین را نیز، که رها شدن اسیدهای چرب را از سلول های چربی کنترل می کرد، تولید کند.

در عوض در بیماری دیابت نوع دوم که وخامت و خطر نوع اول را ندارد، لوزالمعده بیشتر از حد طبیعی انسولین ترشح می کند، چرا که سلول های عضلات در مقابل سیگنال های انسولین مقاوم شده اند. دیابت نوع دوم کیتواسیدوز نمی سازد، چون سلول های چربی هنوز به انسولین جواب می دهند. این امر باعث می شود متوجه شویم که چرا بیماران دیابت نوع دوم چاق مفرط یا اوبیس هستند.

به عبارت ساده تر، سلول های چربی دیابت نوع دومی ها مدام در حال وضعیت ذخیره انرژی هستند، چون مقدار زیادی انسولین در بدنشان وجود دارد.» او ادامه می دهد: «اما مقاومت به انسولین در یک شب به وجود نمی آید، بلکه این جریان بسیار به کندی و در طی سال ها اتفاق می افتد. به محض آنکه مقاومت به انسولین شروع به پیشرفت کند، تعدادی علائم فیزیکی و شیمیایی نیز تغییر می کند.

برای مشاوره رایگان در زمینه لاغری با متخصصان کلینیک رسپینا تماس بگیرید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

6 − دو =