اگر فرزندتان چاق باشد چه باید کرد | دلیل چاقی بسیاری از کودکان(3)Reviewed by Mehdi kh on Sep 21Rating: 5.0

بعد از شام با همدیگر به پیاده روی بروید. طوری برنامه ریزی کنید که تمام افراد خانواده با هم به قدم زدن در طبیعت پیاده روی و قایق رانی بروید.
فرزندتان را برای شرکت در برنامه های ورزشی مدرسه یا فعالیتهای اجتماعی دیگر تشویق کنید ولی فقط در صورتی که به آن فعالیت علاقه مند باشد. اگر برای او لذت بخش نباشد، آن را انجام نمی دهد و جزء عادتهای همیشگی اش نمی شود.

برای تمرین کردن داوطلب بشوید یاء لااقل به مسابقات و جلسات تمرینی بروید. ورزش هایی انتخاب کنید که تمام خانواده بتوانند انجام دهند، مانند اسکیت،اسکی یا کوهنوردی و یا سفر با کوله پشتی ” برای هریک از اعضای خانواده یک قدم شمار بگیرید. این کار شیوه ای محسوس در بهبود و ترغیب به فعالیت جسمانی است.

یک طناب بخرید و شروع به طناب زدن کنید. مسابقه ی خانوادگی ترتیب دهید. کودکان را از سنین پایین تشویق به دوچرخه سواری و شنا کنید و به آنها آموزش دهید. دوچرخه خودتان را نیز گردگیری کنید؛ مایو بپوشید و بابچه ها به استخر بروید. تلویزیون را خاموش کنید. از آن هم بهتر، از برق بکشید. و زمان بازی های ویدئویی و کامپیوتری را محدود کنید.

از فرزندتان بپرسید بهترین چیزی که در اجرای فعالیت مورد علاقه اش دوست دارد چیست. شاید اگر بفهمید که موضوع مورد علاقه ی شما نیز همان است تعجب کنید. ورزش فرصتی برای گفت وگو میان شما و او فراهم می کند.هنگام انتخاب فعالیت ها جثه ی کودکتان را در نظر بگیرید. بعضی از فعالیتها مشکل است. ممکن است جثه ی او حرکت را دشوار، ناهماهنگ و آزاردهنده کند.

از فعالیت ورزشی در حکم نوعی تنبیه استفاده نکنید. یکی از دلایلی که بزرگسالان می گویند دوست ندارند ورزش کنند این است که در کودکی وادار شده بودند. قالب مقررات آن را انجام دهند. بگذارید ورزش لذت بخش باشد. بررسی ها نشان می دهد که عادتهای ورزشی به وجود آمده در جوانی عادتهایی اند که به احی زیاد در بزرگسالی نیز حفظ می شوند. لازم است فعالیتهای ادامه پذیری پیدای که فرزندانتان از آن لذت ببرند.
به بدن کودکتان احترام بگذارید.

در حکم ولی، وظیفه ی شما آسان است – به هر حال، در حرف که این طور است. شما باید نوع غذا، زمان و مکانی که غذا را در آنجا می خورید تعیین کنید. وظیفه ی کودک شما تصمیم گیری برای خوردن و مقدار آن است. فرزند شما طبیعی، لاغر، یا چاق باشد هیچ فرقی نمی کند. نباید با کودک چاق به روشی متفاوت از سایر کودکان رفتار شود. این موضوع ورد زبان إلين ساتر، متخصص تغذیه از آکادمی مددکاران اجتماعی است، که کارهای شاخصی در کمک به والدین انجام داده تا به فرزندان خود در ایجاد عادتهای غذایی سالم و عادی کمک کنند. اطلاعات ذیل را از کار او اقتباس کرده ایم مسئولیت ولی عبارت است از: لا انتخاب های غذایی سالم.

نقطه ی شروع مناسبی است. وقتی یک وعده غذا یا میان وعده ای را در نظر می گیرید، حتما مطمئن شوید که شامل پروتئین، کربوهیدرات و کمی چربی است. غذا یا میان وعدهای که فقط کربوهیدراتی باشد – مانند ورمیشل یا یک عدد سیب – به سرعت گرسنگی را رفع می کند، ولی قدرت ماندگاری پروتئین و چربی را ندارد.

یک پیراشکی گوشت یا یک مشت بادام زمینی، که بیشتر حاوی پروتئین و چربی است، ممکن است قدرت ماندگاری داشته باشد، ولی گرسنگی را فورا رفع نمی کند. ماست و بادام زمینی، پنیر و میوه، یا کره ی بادام زمینی و شیرینی وافل میان وعده های همه جانبه ای اند.غذاهایی سرو کنید که منابع سرشاری از فیبر باشند، مانند سبزیجات و غلات كامل. این خوراکیها نسبت به خوراکی های بدون فیبری که چربی و شکر زیادی دارند، مانند انواع شیرینی و بستنی کالری کمتری دارند.

کارشناسان تغذیه از این فرمول برای تعیین فیبر مورد نیاز کودکان استفاده می کنند:

سن کودک را (تا ۲۰ سالگی) به علاوه ی ۵ کنید. این مقدار فیبر مورد نیاز روزانه به گرم است. بنابراین یک کودک ۶ ساله حداقل ۱۱ گرم فیبر و یک کودک ۱۱ ساله ۱۶ گرم فیبر در روز نیاز دارد. اینکه برای کودکان به طور منظم و نه پیوسته غذا فراهم کنید، بسیار مهم است. تقریبا هر سه ساعت لازم است کودکان چیزی بخورند؛ بچه های کوچک تر حتی به دفعات بیشتری نیاز به خوردن دارند.

برای نوجوانان که می توانند هر بار مقدار بیشتری بخورند، چهار ساعت فاصلهی غذایی مطلوب است. به کودکان اجازه ندهید تمام روز بدون وقفه بخورند. کودکان. مانند بزرگسالان، به علت بی حوصلگی می خورند. سیاست سیزخندی زاد که مخزنی پر از خوردنی های وسوسه کننده است، مشوق خوردن در تمام روز می شود. بهتر است میان وعده ها و غذاها را در مواقع عینی سرو کنید.

میان وعده ها را به مقدار کافی تهیه کنید، طوری که سیر کننده باشد، ولی آنقدر زیاد نباشد که اشتها را برای غذای بعدی کور کند. تا حد ممکن محیط را مدیریت کنید. نوع غذاهایی که سرو می کنید و زمان نسرو آن مهم است. مدیریت مکان سومین مرحلهی مسئولیت شماست. موارد ذین توصیه هایی برای ایجاد محیط غذایی مناسب است و خوردن غذا را به یک یا دو اتاق در خانه محدود کنید – ترجیحا آشپزخانه و سالن غذاخوری و اصرار کنید که کودکان در حین خوردن بنشینند. تا حد ممکن همچون یک خانواده غذا را در کنار یکدیگر بخورید.تلویزیون را خاموش کنید و کتابها و اسباب بازی ها را دور از چشم بگذارید تا بتوانید با هم گفت وگو کنید.

با فرزند خود بنشینید و غذا بخورید.شما در ایجاد محیط اجتماعی سالم سر مشق کودکتان هستید.الگوی خوبی باشید.همان غذا هایی را بخورید که از فرزند خود انتظار دارید بخورد.اگر میخئاخید شیر کم چربی بنوشد،خودتان هم،باید از آن بنوشید،نه نوشابه.آهسته بخورید و بگذارید فرزندتان سرعت خود را تنظیم کند.با این کار به ریتمی که او برای غذا خوردن اختیار کرده احترام گذاشته اید.

هرگز از خوراکی در حکم پاداش یا تنبیه استفاده نکنید. این روش نتيجمای منفی در بر دارد. تحقیقاتی که روی کودکان و والدینشان صورت گرفته نشان میدهد که اگر خوراکی (مانند دسر) در حکم پاداش برای خوردن خوراکی دیگری مانند یک نوع از سبزیجات داده شود یا اگر خوراکی در حكم تنبیهی برای نخوردن سبزیجات مضایقه شود، آن وقت میل کودکان برای خوردن سبزیجات کاهش می یابد. به خاطر داشته باشید که تصمیم گیری برای خوردن یا نخوردن به عهدهی کودک است نه شما. ممکن است کودک در یک وعده ی غذایی گرسنه نباشد، ولی برای وعده ی بعدی جبران کند و با اشتها بخورد. به بدن او برای تصمیم گیری اعتماد کنید.

برای داشتن اندام دلخواه با کلینیک رسپینا تماس بگیرید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

هفت + 18 =