عمل بای پس معدهReviewed by سارا سلمانی on May 14Rating: 5.0

این جراحی فقط شامل معده است و در آن از بست ها و باندهایی برای کاهش مقدار غذایی که معده می تواند نگه دارد، استفاده می کنند. معمولا در معده ی فرد بالغ تقریبا شش فنجان غذا جای می گیرد.

در محدود کردن معده کیسه ای به وجود می آید که در ابتدا فقط 30 گرم در آن جای می گیرد در صورتی که بیمار از محدودیت های غذایی بعد از جراحی پیروی کند، کیسه کشیده شده و 50 تا 75 گرم در خود جای می دهد.

بای پس معده

 

روده ها به کار عادی خود برای جذب مواد غذایی ادامه می دهند، فقط مقدار زیادی از مواد غذایی کم می شود.

از 2 روش استفاده می کنند:

-نوارپیچی قابل تنظیم معده:

این روش مانند بستن یک کمربند به شلوار است، همان طور که کمربند می بندید تا شلوارتان را در روی شکمتان نگه دارد.

ممکن است بعد از خوردن غذایی زیاد (آیا پرخوری آخر هفته ی گذشته را به یاد دارید؟) گاهی مجبور می شوید برای احساس راحتی بیشتر کمربندتان را شل کنید و احتمالا جایی برای دسر باز کنید.

همان طور که نام این روش اشاره دارد، نوعی نوار غیر قابل اتساع در اطراف قسمت بالای معده مانند یک کمربند پیچیده می شود.
این نوار به منظور سفت کردن و تنظیم سرعت خروج غذا از کیسه ی ایجاد شده در معده ی جدید به درون آنچه از معده ی قبلی به جا مانده، و سپس به داخل روده ها با محلول نمکی پر شده است. که در صورت نیاز به حفظ کاهش وزن یا راحتی بیشتر بیمار سفت یا شل می شود.

-گاستروپلاستی با نوار عمودی:

این نوع روش محدود سازی معده رایج تر و موفق تر از روش نوارپیچی قابل تنظیم معده است.

قسمت بالای معده، نزدیک ترین قسمت به مری، برای ایجاد کیسه ای کوچک با بست های مخصوص برداشته می شود که مقدار غذایی را که در هر بار خورده می شود محدود می کند.

در این روش از یک نوار نیز استفاده می کنند تا ورودی کوچکی از کیسه، تقریبا به اندازه ی یک سکه ی 250 ریالی، ایجاد و سرعت خروج غذا از کیسه را آهسته کنند.

این عمل موجب می شود بیمار برای مدت طولانی تری احساس سیری کند.

درصد موفقیت این روش متفاوت است. در حدود 30 درصد بیماران به وزن طبیعی می رسند و 80 درصد هم مقداری وزن کم می کنند.

متاسفانه، پس از 3 تا 5 سال، بسیاری از بیماران وزن از دست داده را مجددا اضافه می کنند.

از آنجا که معده کاملا ارتجاعی است، خوردن بیشتر و وعده های غذایی بیشتر موجب کش آمدن کیسه می شود.

خطر مرگ یا عفونت ناشی از عوارض هر یک از جراحی های محدودسازی معده کمتر از 1 درصد است. با این حال، بلافاصله پس از هر یک از جراحی ها، استفراغ امری شایع است، مخصوصا اگر غذا خوب جویده نشده باشد.

ترش کردن و درد شکمی نیز در هر دو دیده می شود. به علاوه، بست های مورد استفاده در روش گاستروپلاستی عمودی، که برای مسدود کردن بخشی از معده به کار می رود، ممکن است باز شوند، و در مواردی اندک، ممکن است اسید معده به داخل شکم تراوش کند و نیاز به جراحی اضطراری برای ترمیم شکاف به وجود آید.

نوار مورد استفاده در روش نوارپیچی قابل تنظیم ممکن است بارها خراب شود و با پر کردن های مکرر حالت ارتجاعی خود را از دست بدهد، بنابراین پر و سفت نمی ماند.

این ها برخی از دلایلی هستند که باعث می شوند این جراحی ها به اندازه ی عمل بای پس معده انجام نشوند.

-بای پس معده:

اصطلاحی است که در روش محدودسازی معده صورت می گیرد. همان طور که نامش حاکی است، معده و بخشی از روده ی کوچک را از مسیر خارج می کنند.

با عمل بای پس معده، کاهش وزن بهتر است و احتمالا بیماران بیشتر می توانند وزنی را که کم کرده اند حفظ کنند.

تغییر مسیر صفراوی لوزالمعده و رو-ان -وای (Roux-en-Y) دو نوع بای پس معده است.

-تغییر مسیر صفراوی لوزالمعده:

“اگر نتوانید کالری جذب کنید، وزن کم می کنید”، این عقیده ای است که در پس این روش وجود دارد.

اندازه ی معده را مانند جراحی محدودسازی معده کاهش می دهند و به طور مستقیم به آخرین قسمت روده ی کوچک، یعنی درازروده وصل می کنند. از آنجا که این جراحی بسیار تهاجمی است، 75 تا 80 درصد وزن بیماران کاهش می یابد.

-رو –ان –وای:

این روش رایج ترین جراحی مورد استفاده برای کاهش وزن در ایالات متحده ی آمریکاست. در این جراحی قسمت بالای معده محدود و تمام بخش اول روده ها از حلقه ی گوارشی برداشته می شود.

بنابراین برخی از مواد غذایی یک غذا، نه تمام آن ها که حجم آن نیز کاسته شده، جذب می شود.

بسیاری از جراحان در حین جراحی بای پس معده کیسه صفرا را به طور عادی بر می دارند. این اقدام برای پیشگیری از جراحی دیگری در صورت به وجود آمدن سنگ های صفراوی در بیمار که شایع است، انجام می شود.بای پس معده

این اقدام بسیار شبیه به برداشتن آپاندیس در جراحی شکمی است.

هر دو جراحی بای پس معده خطرها و عوارضی دارند. شاید اسید معده به داخل شکم تراوش کند و برای ترمیم شکاف نیاز به جراحی اضطراری باشد.

اگر بافت زخمی به وجود آید و شکاف باریک میان کیسه ی معده و روده ها را تنگ یا مسدود کند ممکن است نیاز به جراحی اضافه ای باشد.

احتمال دارد متعاقب کاهش وزن سریع سنگ های صفراوی به وجود آید. در بیش از 30 درصد بیماران کمبود آهن و ویتامین ب 12 و کم خونی بروز می کند.

بیمارانی که تغییر مسیر صفراوی لوزالمعده (یا جراحی کیسه ی صفرا) انجام داده اند با خطرهای بیشتری مواجه اند:

30 تا 50 درصد آنها دچار کمبود ویتامین های چرب قابل حل می شوند، که معمولا در قسمت میانی روده ها جذب می شود، و 3 تا 5 درصد نیز دچار نوعی سوتغذیه ی ناشی از عدم دریافت پروتئین و کالری می شوند که نیاز به بستری شدن در بیمارستان دارد.

تلنبار شدن هم عارضه ای است که بعد از هر یک از این روش های جراحی به وجود می آید که کمتر شایع، ولی با این حال مشکل ساز است.

از آنجا که دریچه ی پیلور (دریچه ی تنظیم کننده ی میزان ورود غذاها به روده ها) را بای پس می کنند، گاهی اوقات غذا به سرعت از معده خارج و درون آخرین بخش از مجرای گوارشی “تلنبار” می شود.

در نتیجه آدرنالین ترشح، و موجب منگی، تپش قلب و عرق کردن یک و نیم تا دو ساعت پس از خوردن غذا می شود، مخصوصا اگر بیمار غذاهای پرچرب یا شیرین خورده باشد.

اسهال و مدفوع بدبو نیز شایع است.

علی رغم تمام این مشکلات، موفقیت در عمل بای پس معده چشمگیر است.اکثر بیماران تقریبا 60 درصد وزن اولیه ی خود را از دست می دهند.

با این حال، سه تا پنج سال بعد از عمل کمی از وزن بر می گردد، مخصوصا اگر بیمار توصیه های بعد از عمل پزشک را به دقت رعایت نکند.

 

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دوازده + 14 =